เอกศัพท์ในบทเป็นต้นว่า เอกธมฺมํ ภิกฺขเว ในสูตรนั้นย่อมมีในความอื่น ดังในประโยคเป็นต้นว่า ๑- คนพวกอื่นย่อมกล่าวอย่างนี้ว่า อัตตาและโลกเที่ยง นี้เท่านั้นเป็นสัจจะ อย่างอื่นเป็นโมฆะ.

ย่อมมีในความประเสริฐ ดังในประโยคเป็นต้นว่า ๒- เจตโส เอโกทิภาวํ ความที่มีจิตผุดขึ้นดวงเดียว.

ย่อมมีในความไม่มีเพื่อน ดังในประโยคเป็นต้นว่า ๓- เอโก วูปกฏฺโฐ ผู้เดียวหลีกไป

ย่อมมีในความนับ ดังในประโยคเป็นต้นว่า ๔- เอโก จ โข ภิกฺขเว ขโณ จ สมโย จ พฺรหฺมจริยวาสาย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ขณะและสมัยหนึ่งแล เพื่ออยู่พรหมจรรย์. แม้ในสูตรนี้พึงเห็นว่า ย่อมมีในความนับ ____________________________ ๑- ม. อุ. เล่ม ๑๔/ข้อ ๓๔ ๒- ที. สี. เล่ม ๙/ข้อ ๕๐ ๓- ขุ. อุ. เล่ม ๒๕/เล่ม ๖๙ องฺ. ปญฺจก. เล่ม ๒๒/ข้อ ๕๖ ๔- องฺ. อฏฺฐก. เล่ม ๒๓/ข้อ ๑๑๙