ท่านผู้มีปัญญาดุจแผ่นดิน ท่านจง

งดโทษเสียเถิด บัณฑิตทั้งหลายย่อมไม่มี

ความโกรธเป็นกำลัง. ๙- ____________________________ ๖- องฺ. สตฺตก. เล่ม ๒๓/ข้อ ๖๑ ๗- ขุ. ธ. เล่ม ๒๕/ข้อ ๒๗ ๘- สํ. ส. เล่ม ๑๕/ข้อ ๑๙๙ ๙- ขุ. ชา. เล่ม ๒๗/ข้อ ๑๙๓๙

การแนะนำภิกษุเหล่านั้นในข้อนั้นว่า เธอทั้งหลายจงพิจารณาถึงโทษในโทสะและอานิสงส์ในการละโทสะโดยตรงกันข้าม ดังกล่าวแล้วโดยนัยเป็นต้นอย่างนี้ด้วยประการฉะนี้แล้ว จงละโทสะในส่วนเบื้องต้นด้วยตทังคปหานเป็นต้น แล้วพึงขวนขวายวิปัสสนาให้เกิด จงตัดขาด จงละโทสะด้วยตติยมรรคให้หมดสิ้นไป