พึงเห็นว่าในสูตรนี้หมายถึงในโลกแม้นี้เท่านั้น. ____________________________ ๑- ที. มหา. เล่ม ๑๐/ข้อ ๒๖๔ ๒- ม. มู. เล่ม ๑๒/ข้อ ๑๕๔ องฺ. จตุกฺก. เล่ม ๒๑/ข้อ ๒๔๑ ๓- ม. มู. เล่ม ๑๒/ข้อ ๒๒ ๔- องฺ. ติก. เล่ม ๒๐/ข้อ ๕๐๐

บทว่า เอกจฺจํ ได้แก่ คนหนึ่ง คือคนใดคนหนึ่ง.

บทว่า ปุคฺคลํ ได้แก่ สัตว์.

จริงอยู่ สัตว์นั้นท่านเรียกว่าบุคคล เพราะยังกุศลอกุศล และวิบากของกุศลอกุศลนั้นให้บริบูรณ์ตามปัจจัย และเพราะอำนาจความตายกลืนกิน.