บทว่า กปฺปํ ได้แก่ ตลอดมหากัป. อันที่จริง บทว่า กปฺปํ นี้ เป็นทุติยาวิภัตติลงในอัจจันตสังโยค (สิ้น ตลอด) พึงถือเอากัปที่สัตว์ทั้งหลายแล่นไป ท่องเที่ยวไป.

บทว่า อฏฺฐิกกโล ได้แก่ ส่วนของกระดูก. อาจารย์บางพวกกล่าวว่า อฏฺฐิขโล บ้าง ความว่า สู่สมกระดูก.

บทว่า อฏฺฐิปุญฺโช ได้แก่ หมู่กระดูก.

บทว่า อฏฺฐิวาสิ เป็นไวพจน์ของบทว่า อฏฺฐิปุญฺโช นั้นแล. แต่อาจารย์บางพวกกล่าวว่า ตั้งแต่สะเอวลงมา ชื่อกกละ (ร่าง) บนขึ้นไปชั่วลำตาล ชื่อปุญชะ (ก้อน) จากนั้นขึ้นไปเป็นราสิ (กอง) นั่นเป็นเพียงมติของอาจารย์พวกนั้น ทั้งหมดนั้นเป็นคำกล่าวซ้ำของสมูหศัพท์นั่นเอง