แต่ใน ๕ สิกขาบทต้น พึงทราบวินิจฉัย โดยประกาศความแปลกกันของสิกขาบททั่วไป โดยความเป็นอย่างเดียวกันและความต่างกันเป็นอาทิ ตั้งต้นแต่ปาณาติบาตเป็นต้นไป โดยอารมณ์ การสมาทานและการขาด โดยความมีโทษมาก โดยประโยค องค์และสมุฏฐาน โดยเวทนา มูลและกรรม โดยการงดเว้นและโดยผล.

ข้อยุติคือความถูกต้องจากการพรรณนา ๕ สิกขาบทต้น พึงนำมาใช้ใน ๕ สิกขาบทหลัง พึงกล่าวสิกขาบทเป็นข้อๆ พึงทราบว่า สิกขาบท มีอย่างเลว เป็นต้นไว้ด้วย.

ในมาติกาหัวข้อนั้น ๑๐ สิกขาบทมีปาณาติปาตาเวรมณีเป็นต้นนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์เดียวตรัสไว้ มิใช่พระสาวก. จริงอยู่ พระผู้มีพระภาคเจ้า เสด็จจากกรุงกบิลพัสดุ์ถึงกรุงสาวัตถี ทรงให้ท่านพระราหุลบรรพชา แล้ว ณ พระเชตวัน อารามของท่านอนาถบิณฑิกะ กรุงสาวัตถี ตรัสสิกขาบท ๑๐ นั้น เพื่อทรงกำหนดสิกขาบทสำหรับสามเณรทั้งหลาย สมจริงดังที่ท่านกล่าวคำนี้ไว้ว่า

ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับสำราญตามพระพุทธอัธยาศัยอยู่ ณ กรุงกบิลพัสดุ์แล้ว เสด็จจาริกไปทางกรุงสาวัตถี เมื่อเสด็จจาริกมาตามลำดับ ก็ถึงกรุงสาวัตถี.