ท่านกล่าวว่า ความสิ้นไปแห่งอาสวะ.

กล่าวผลในบทนี้ว่า ๑๓- อาสวานํ ขยา สมโณ โหติ เป็นสมณะเพราะสิ้นอาสวะทั้งหลาย.

กล่าวนิพพานในคาถานี้ว่า ๑๔-

ปรวชฺชานุปสฺสิสฺส นิจฺจํอุชฺฌานสญฺญิโน อาสวา ตสฺส วฑฺฒนฺติ อารา โส อาสวกฺขยา อาสวะทั้งหลาย ย่อมเจริญแก่ผู้มองเห็น แต่โทษของผู้อื่น มีความสำคัญในการเพ่งโทษ เป็นนิจ เขาไกลจากความสิ้นอาสวะ. ____________________________ ๑๓- ม. มู. เล่ม ๑๒/ข้อ ๔๘๒ ๑๔- ขุ. ธ. เล่ม ๒๕/ข้อ ๒๘