ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โพชฌงค์ ๗ เหล่านี้ คือ สติสัมโพชฌงค์ ๑ ธัมมวิจยสัมโพชฌงค์ ๑ วิริยสัมโพชฌงค์ ๑ ปีติสัมโพชฌงค์ ๑ ปัสสัทธิสัมโพชฌงค์ ๑ สมาธิสัมโพชฌงค์ ๑ อุเบกขาสัมโพชฌงค์ ๑ ดังนี้. ____________________________ ๑๖- สํ. มหา. เล่ม ๑๙/ข้อ ๓๘๓ ขุ. ปฏิ. เล่ม ๓๑/ข้อ ๕๕๗

โดยสามัญลักษณะอย่างนี้ว่า ธรรมสามัคคีมีสติเป็นต้นอันเป็นปฏิปักษ์ต่ออันตรายทั้งหลายไม่น้อย มีความหดหู่ ฟุ้งซ่าน การหน่วงเหนียว ประกอบความเพียรมุ่งแต่กามสุข และทำตนให้ลำบาก ยึดมั่นความเห็นว่าขาดสูญ ความเห็นว่าเที่ยงเป็นต้นใด อริยสาวกตื่น คือลุกขึ้นจากความหลับคือกิเลส แทงตลอดอริยสัจ ๔ หรือทำให้แจ้งซึ่งพระนิพพาน ด้วยธรรมสามัคคีใด ธรรมสามัคคีนั้นท่านเรียกว่า โพธิ (ความตรัสรู้). ชื่อว่าโพชฌงค์ เพราะเป็นองค์แห่งธรรมสามัคคีอันเป็นเหตุตรัสรู้นั้น อริยสาวกย่อมตรัสรู้ด้วยธรรมสามัคคีตามที่กล่าวแล้ว ท่านก็เรียกว่าโพธิ ชื่อว่าโพชฌงค์ เพราะเป็นองค์แห่งการตรัสรู้นั้น ดังนี้.

โดยลักษณะอันวิเศษอย่างนี้ว่า

สติสัมโพชฌงค์มีการเข้าไปตั้งไว้เป็นลักษณะ