เหมือนอย่างที่ท่านกล่าวไว้ในปฏิสัมภิทาเป็นอาทิว่า ๒๔- ชื่อว่าสัพพัญญุตญาณ เพราะรู้สังขตะและอสังขตะทั้งหมดไม่มีเหลือ. ชื่อว่าอนาวรณญาณ เพราะไม่มีเครื่องกั้นในญาณนั้น.

เพราะฉะนั้น โดยเนื้อความ ญาณทั้งสองนั้นจึงไม่มีความต่างกัน พึงปรารถนาญาณนี้โดยส่วนเดียวเท่านั้น ความที่สัพพัญญุญาณและอนาวรณญาณ เป็นญาณทั่วไป และไม่เป็นอารมณ์แห่งธรรมทั้งหมด พึงประสบโดยประการอื่น. ____________________________ ๒๔- ขุ. ปฏิ. เล่ม ๓๑/ข้อ ๒๘๖

จริงอยู่ พระญาณของพระผู้มีพระภาคเจ้าไม่มีเครื่องกั้น แม้เพียงอณูหนึ่ง.

อนึ่ง ความที่อนาวรณญาณเป็นโดยประการอื่นจากความไม่เป็นอารมณ์แห่งธรรมทั้งปวง เป็นไปไม่ได้ ความเป็นอนาวรณญาณ เพราะความเป็นเองโดยเป็นเครื่องกั้นในญาณก็จะมีไม่ได้.