ในบทเหล่านั้น บทว่า ตสฺมา ได้แก่ เพราะเขมวิตกและปวิเวกวิตกเท่านั้นย่อมเป็นไปเนืองๆ แก่เราผู้ยินดีแล้ว ในอัพยาปัชฌวิเวก (ความสงัดคือความมิใช่พยาบาท).

บทว่า ติห เป็นเพียงนิบาต.

บทว่า อพฺยาปชฺฌารามา วิหรถ ความว่า เธอทั้งหลายจงเป็นผู้ยินดีด้วยเมตตาวิหารธรรมและกรุณาวิหารธรรมในสัตว์ทั้งปวงอยู่เถิด ด้วยเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสถึงการกระทำพยาบาทและกิเลส อันตั้งอยู่แห่งเดียวกันกับพยาบาทนั้นให้ไกลแสนไกล.

บทว่า โว ในบทว่า เตสํ โว นี้เป็นเพียงนิบาต.