กามา เต ปฐมา เสนา ทุติยา อรติ วุจฺจติ ตติยา ขุปฺปิปาสา เต จตุตฺถี ตณฺหา ปวุจฺจติ ปญฺจมี ถีนมิทฺธนฺเต ฉฏฺฐา ภิรู ปวุจฺจติ สตฺตมี วิจิกิจฺฉา เต มกฺโข ถมฺโภ จ ปวุจฺจติ โลโภ สิโลโก สกฺกาโร มิจฺฉา ลทฺโธ จ โย ยโส โย จตฺตานํ สมุกฺกํโส ปเร จ อวชานติ เอสา นมุจิ เต เสนา กณฺหฺสสาภิปฺปหาริณี น นํ อสุโร ชินาติ เชตฺวา จ ลภเต สุขํ กามทั้งหลายเหล่านั้น ท่านกล่าวว่าเป็นเสนาที่ ๑ ความริษยาเป็นเสนาที่ ๒ ความอยากความกระหายเป็น เสนาที่ ๓ ตัณหาเป็นเสนาที่ ๔ ถีนมิทธะเป็นเสนาที่ ๕ ความขลาดเป็นเสนาที่ ๖ ความสงสัยเป็นเสนาที่ ๗ ความ ลบหลู่ ความหัวดื้อ ความโลภ ความสรรเสริญ สักการะ ความเห็นผิด ยศที่ได้รับแล้ว การยกตนและการข่มผู้อื่น เป็นเสนาที่ ๘ การทำลายนั้นเป็นเสนาของท่าน มีปกติ ทำลายความชั่วร้าย อสูรชนะมารนั้นไม่ได้ ก็ครั้นชนะ ได้แล้ว ย่อมได้ความสุข. ๑- ____________________________ ๑- ขุ. สุ. เล่ม ๒๕/ข้อ ๓๕๕ ขุ. มหา. เล่ม ๒๙/ข้อ ๑๓๔

เหมือนอย่างที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ว่า

อชฺเชว กิจฺจมาตปฺปํ โก ชญฺญา มรณํ สุเว น หิ โน สงฺครนฺเตน มหาเสเนน มจฺจุนา ควรทำความเพียร ในวันนี้ทีเดียว ใครจะรู้ว่า ความตายจะมีในวันพรุ่งนี้ เพราะการผัดเพี้ยนความ ตายอันมีเสนาใหญ่นั้นของเราทั้งหลายมีไม่ได้เลย ดังนี้. ๒- ____________________________ ๒- ม. อุ. เล่ม ๑๔/ข้อ ๕๕๒

บทว่า ภวถ ชาติมรณสฺส ปารคา ได้แก่ เธอทั้งหลายจงเป็นผู้ถึงฝั่งแห่งชาติและมรณะ คือถึงนิพพานเถิด. จบอรรถกถาสิกขาสูตรที่ ๙