ส่วนโลกุตรสรณคมน์ไม่มีการขาดเลย เพราะว่า พระอริยสาวกแม้ในภพอื่นก็จะไม่อ้างศาสดาอื่น (ว่าเป็นสรณะ) เพราะฉะนั้น พึงทราบความเศร้าหมองและความขาดแห่งสรณคมน์ ดังพรรณนามานี้.

ส่วนความผ่องแผ้วก็มีได้เฉพาะโลกิยสรณคมน์เท่านั้น เพราะว่า ความเศร้าหมองเกิดขึ้นแก่โลกิยสรณคมน์ใด ความผ่องแผ้วพึงมีเฉพาะโลกิยสรณคมน์นั้นเท่านั้น. ส่วนโลกุตรสรณคมน์ผ่องแผ้วอยู่เป็นนิตย์แล้วฉะนี้แล.

การยังสัตว์มีชีวิตซึ่งมีอันจะต้องตกไปเป็นสภาพ โดยหน้าที่ของตนนั่นเองให้ตกไป ชื่อว่าอติปาตะ ในบทว่า ปาณาติปาโต นี้. อธิบายว่า ไม่ใช่ให้ค่อยๆ ตกไป แต่ให้พลันตกไป.

อีกอย่างหนึ่ง การใช้ศาสตราเป็นต้นครอบงำให้ล่วงตกไป ชื่อว่าอติปาตะ. อธิบายว่า การฆ่าสัตว์มีชีวิต.