วิสํวาทนจิตฺตํ (จิตคิดจะพูดให้ผิด) ๑

ตชฺโช วายาโม (ความพยายามอันเกิดแต่จิตนั้น) ๑

ปรสฺส ตทตฺถวิชานนํ (การให้ผู้อื่นเข้าใจเนื้อความนั้น) ๑

จริงอยู่ แม้การให้ผู้อื่นเข้าใจเนื้อความนั้น พึงทราบว่าเป็นองค์ (ประกอบ) ข้อ ๑ เพราะแม้เมื่อทำประโยค กล่าวโดยประสงค์จะพูดให้ผิด เมื่อผู้อื่นไม่เข้าใจเนื้อความนั้น การพูดให้ผิดก็ไม่สำเร็จ (ความประสงค์).