มีชีวิตอยู่ยั่งยืน และญาติเหล่านั้นทำการบูชาพวกเรา

แล้ว ทั้งทายกทั้งหลาย ก็ไม่ไร้ผล ดังนี้.

เมื่อทรงแสดงความไม่มีเหตุที่ให้ได้สมบัติอย่างอื่น มีกสิกรรมและโครักขกรรมเป็นต้น ของหมู่เปรตที่เข้าถึงปิตติวิสัยเหล่านั้น และความที่เป็นหมู่เปรตเหล่านั้น ยังชีพให้เป็นไปด้วยทาน ที่ญาติให้จากมนุษยโลกนี้

จึงตรัสกึ่งหลังแห่งคาถาที่ ๖ ว่า