บทว่า สมฺผุฏฺโฐ สมฺผุสํ ความว่า คนชั่วที่บุคคลผู้บริสุทธิ์ตามปกตินั้น สัมผัสเข้าด้วยการอยู่ร่วมกัน คือคบหาสมาคมกัน แม้ตนเอง เมื่อสัมผัสเขาอยู่อย่างนั้น.

บทว่า สโร ทุฏฺโฐ กลาปํ วา ความว่า อุปมาเสมือนหนึ่งว่า ลูกศรอาบคือเปื้อนยาพิษจะแปดเปื้อนแล่งศร คือที่รวม (กระบอก) ลูกศรแม้ที่ยังไม่แปดเปื้อน ซึ่งตนถูกต้องแล้วฉันใด ตนเองก็ฉันนั้น ย่อมแปดเปื้อนคนอื่นที่บริสุทธิ์ โดยปกติด้วยความชั่ว.

บทว่า อุปเลปภยา ธีโร ความว่า คนชื่อว่าธีระ เพราะเป็นผู้สมบูรณ์ด้วยปัญญา เครื่องทรงจำ คือคนที่เป็นบัณฑิต ไม่ควรมีคนชั่วเป็นสหาย.

บทว่า ปูติมจฺฉํ กุสคฺเคน ความว่า ผู้ใดเอาปลายหญ้าคาผูกปลาที่เป็นปลาเน่า โดยเป็นของน่าเกลียด คือผูกโดยพันให้เป็นห่อ หญ้าคาเหล่านั้นของผู้นั้น ถึงไม่เน่าก็ชื่อว่าเหม็น เพราะห่อปลาเน่าเข้าไว้จะส่งกลิ่นเหม็นตลบไปทีเดียวฉันใด.