ก็เพราะเหตุที่การได้เฉพาะซึ่งศรัทธานี้ เป็นลาภที่ติดตามตนไปได้ ไม่ทั่วไปแก่คนอื่น เป็นเหตุให้ได้สมบัติทุกอย่าง และเป็นเหตุแห่งการได้โลกิยทรัพย์ มีเงินทองเป็นต้น.

อธิบายว่า ผู้มีศรัทธาเท่านั้นจะทำบุญมีทานเป็นต้นได้ แล้วจะประสบทรัพย์ที่เป็นอุปกรณ์เครื่องปลื้มใจอันมโหฬาร และจะยังประโยชน์ตนประโยชน์ผู้อื่นนั่นแหละให้ถึงพร้อมด้วยบุญนั้น แต่บุญเหล่านั้นจะไม่อำนวยประโยชน์ทั้งในโลกนี้และโลกหน้าแก่ผู้ไม่มีศรัทธาเลย.

พึงทราบว่า ศรัทธาเป็นลาภที่ได้ด้วยดี ด้วยประการดังพรรณนามานี้.

จริงอย่างนั้น ท่านพรรณนาศรัทธาไว้ด้วยเหตุมิใช่น้อยในฐานะต่างๆ กันว่า ศรัทธารวบรวมเสบียงไว้บ้าง ศรัทธาเป็นเพื่อนที่สองของบุรุษบ้าง ๒- ศรัทธาเป็นทรัพย์เครื่องปลื้มใจของบุรุษในโลกนี้บ้าง ๓- ช้างตัวประเสริฐมีศรัทธาเป็นงวงบ้าง ๔- ศรัทธาเป็นพืช เป็นตบะ เป็นฝนบ้าง. ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกดำรงอยู่ในศรัทธาบ้าง ๖- ย่อมข้ามโอฆะได้ด้วยศรัทธาบ้าง ๗- ดังนี้. ____________________________ ๒- สํ. ส. เล่ม ๑๕/ข้อ ๒๑๖ สํ. ส. เล่ม ๑๕/ข้อ ๑๑๓ ๓- สํ. ส. เล่ม ๑๕/ข้อ ๒๐๓ ขุ. ธ. เล่ม ๒๕/ข้อ ๓๑๑ ๔- องฺ. ฉกฺก. เล่ม ๒๒/ข้อ ๓๑๔ ขุ. เถร. เล่ม ๒๖/ข้อ ๓๘๔ ๕- สํ. ส. เล่ม ๑๕/ข้อ ๖๗๔ ขุ. สุ. เล่ม ๒๕/ข้อ ๒๙๘ ๖- องฺ. สตฺตก. เล่ม ๒๓/ข้อ ๖๔ ๗- สํ. ส. เล่ม ๑๕/ข้อ ๘๔๓