และปรากฏในความหมายว่าประเสริฐที่สุด เช่นในประโยคมีอาทิว่า ท่านผู้นี้ เป็นผู้เลิศ เป็นผู้ประเสริฐสุด เป็นผู้สูงสุด เป็นผู้ล้ำเลิศ กว่าบุคคล ๔ จำพวกเหล่านี้. ๖- เราเป็นผู้ประเสริฐของชาวโลก. ๗- ____________________________ ๑- ม. ม. เล่ม ๑๓/ข้อ ๗๕ ๒- ที. สี. เล่ม ๙/ข้อ ๑๓๙ วิ. มหาวิ. เล่ม ๑/ข้อ ๔ ๓- อภิ. ก. เล่ม ๓๗/ข้อ ๑๐๗๓ ๔- สํ. มหา. เล่ม ๑๙/ข้อ ๗๐๔ ๕- วิ. จุล. เล่ม ๗/ข้อ ๒๗๙ ๖- องฺ. จตุกฺก. เล่ม ๒๑/ข้อ ๙๕ ๗- ที. มหา. เล่ม ๑๐/ข้อ ๒๖ ม. อุ. เล่ม ๑๔/ข้อ ๓๗๗

แม้ในพระสูตรนี้ อคฺค ศัพท์นี้ พึงทราบว่า ปรากฏในความหมายประเสริฐที่สุดเท่านั้น เพราะฉะนั้น จึงมีอธิบายว่า ความเลื่อมใสในสิ่งที่ล้ำเลิศทั้งหลาย คือสิ่งที่ประเสริฐสุด จึงชื่อว่าเป็นสิ่งที่ล้ำเลิศ หรือความเลื่อมใสที่เป็นสิ่งประเสริฐสุด จึงชื่อว่าเป็นความเลื่อมใสที่ล้ำเลิศ.

อนึ่ง ในความหมายอย่างก่อน พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสพระรัตนตรัยมีพระพุทธเจ้าเป็นต้นไว้ด้วยอัคคศัพท์

ในสัตวโลกเหล่านั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าชื่อว่าเป็นผู้ประเสริฐก่อน โดยความหมายว่าไม่มีผู้เปรียบ โดยความหมายว่าเป็นผู้วิเศษด้วยคุณความดี และโดยความหมายว่าไม่มีผู้เสมอเหมือน.