และภิกษุผู้มีปัญญางามด้วยสามารถแห่งมรรคผลปัญญานั่นแล ชื่อว่าผู้มีปัญญางาม. อธิบายว่า ธรรมทั้งหลายมีศีลเป็นต้นที่เป็นโลกุตรธรรมเท่านั้น ชื่อว่าเป็นกัลยาณธรรมโดยส่วนเดียว เพราะเป็นธรรมมีอันไม่กำเริบเป็นสภาพ.

ส่วนอาจารย์บางพวกกล่าวว่า ภิกษุชื่อว่ามีศีลอันงามด้วยสามารถแห่งจตุปาริสุทธิศีล. ชื่อว่ามีธรรมอันงาม ด้วยสามารถแห่งธรรมคือวิปัสสนามรรค. ชื่อว่ามีปัญญาอันงาม ด้วยสามารถแห่งมรรคผลปัญญา.

อาจารย์พวกหนึ่งกล่าวว่า ศีลธรรมและปัญญาเหล่านั้น ก็คืออเสขะ.

ส่วนอาจารย์เหล่าอื่นกล่าวว่า มรรคศีลและผลศีลของพระโสดาบันและพระสกทาคามีทั้งหลาย ชื่อว่ากัลยาณศีล.