จริงอย่างนั้น ตัณหานั้นไม่ให้สัตว์ได้คิดถึงการตกไปในเหวนั้น ให้เห็นแต่เฉพาะอานิสงส์ในภพทั้งหลาย แม้อากูลด้วยโทษเป็นอเนก เหมือนพรานตีผึ้งฉะนั้น จึงให้สัตว์หมุนอยู่ในข่ายที่ไร้ประโยชน์.

บทว่า เอตมาทีนวํ ญตฺวา ความว่า รู้โทษนั้น คือที่หมายรู้ว่าเป็นอย่างนี้ และเป็นอย่างอื่นในขันธ์ทั้งหลายทั้งที่เป็นอดีต อนาคตและปัจจุบัน.

บทว่า ตณฺหา ทุกฺขสฺส สมฺภวํ ความว่า รู้ว่าตัณหาเป็นบ่อเกิด คือเป็นแดนเกิด ได้แก่เป็นเหตุแห่งภัยและวัฏฏทุกข์.

ก็พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงการที่ภิกษุรูปหนึ่งเจริญวิปัสสนาแล้ว บรรลุอรหัตผลด้วยคำเพียงเท่านี้ บัดนี้ เมื่อจะทรงชมเชยภิกษุผู้ขีณาสพนั้น จึงตรัสคำว่า วีตตณฺโห เป็นต้น.