บทว่า วิคโต โหติ ความว่า ทั้งอภิชฌาทั้งพยาบาทนี้ เป็นของปราศไปแล้ว คือไปปราศแล้ว.

อธิบายว่า ละได้แล้ว ด้วยคำเพียงเท่านี้เป็นอันพระองค์ทรงแสดงถึงการละกามฉันทนิวรณ์ และพยาบาทนิวรณ์ได้แล้ว.

บทว่า ถีนมิทฺธํ ได้แก่ ทั้งถีนะทั้งมิทธะ.

บรรดาถีนะและมิทธะทั้ง ๒ อย่างนั้น ภาวะที่จิตไม่ควรแก่การงาน ชื่อว่าถีนะ. คำว่า ถีนะ นี้เป็นชื่อของความเกียจคร้าน. ความที่ขันธ์ทั้ง ๓ มีเวทนาขันธ์เป็นต้นไม่ควรแก่การงาน ชื่อว่ามิทธะ. คำว่า มิทธะ นี้เป็นชื่อของความเป็นผู้ปั่นป่วน.