มีอยู่ ภิกษุทั้งหลาย ความไม่สงบแห่งจิต การกระทำให้มากซึ่งอโยนิโสมนสิการ ในความไม่สงบแห่งจิตนั้น นี้เป็นเหตุนำผลมาให้ (อาหารปัจจัย) เพื่อการเกิดขึ้นแห่งอุทธัจจกุกกุจจะที่ยังไม่เกิดขึ้นบ้าง เพื่อความเจริญยิ่ง ความไพบูลย์แห่งอุทธัจจกุกกุจจะที่เกิดขึ้นแล้วบ้าง.

แต่เมื่อมนสิการโดยแยบคายในความสงบแห่งใจ กล่าวคือสมาธิอยู่ การละ (อุทธัจจกุกกุจจะ) ก็จะมี.

ด้วยเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงได้ตรัสไว้ว่า ๒๑-

มีอยู่ ภิกษุทั้งหลาย ความสงบแห่งจิต การกระทำให้มากซึ่งโยนิโสมนสิการในความสงบแห่งจิตนั้น นี้เป็นเหตุนำผลมาให้ (อาหารปัจจัย) เพื่อการไม่เกิดขึ้นแห่งอุทธัจจกุกกุจจะที่ยังไม่เกิดขึ้นบ้าง เพื่อละอุทธัจจกุกกุจจะที่เกิดขึ้นแล้วบ้าง. ____________________________ ๒๐- สํ. มหา. เล่ม ๑๙/ข้อ ๓๖๑