บทว่า อจฺเฉ ได้แก่ พึงนั่ง. บทว่า สเย ได้แก่ พึงนอน.

บทว่า ยตเมนํ ปสารเย ความว่า ภิกษุเพียรคือหมั่นอยู่ ได้แก่เป็นผู้พรั่งพร้อมด้วยความเพียรตามที่กล่าวมาแล้ว พึงเหยียดออกไปซึ่งมือและเท้าเป็นต้นนั่น ที่ควรเหยียดออกไป. อธิบายว่า พึงละทิ้งความประมาทในที่ทุกสถาน.

บัดนี้ เพื่อจะทรงแสดงข้อปฏิบัติที่ภิกษุเมื่อปฏิบัติอยู่ ชื่อว่าเป็นผู้เพียร คือหมั่นอยู่ จึงได้ตรัสคำมีอาทิไว้ว่า อุทฺธํ

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อุทฺธํ ได้แก่ เบื้องบน. บทว่า ติริยํ ได้แก่ ด้านขวาง.