มีคำอธิบายไว้ดังนี้ว่า ภิกษุพึงเป็นผู้พิจารณาเห็น คือพิจารณาเห็นเนืองๆ ซึ่งความเกิดโดยอาการ ๒๕ อย่าง และความเสื่อมสิ้นไปโดยอาการ ๒๕ อย่าง ด้วยอุทยัพพยญาณที่บรรลุได้ด้วยการพิจารณาความไม่เที่ยงเป็นต้นแห่งรูปธรรมและอรูปธรรมทั้งมวล กล่าวคืออุปทานขันธ์ทั้ง ๕ ที่แตกต่างกันโดยจำแนกออกเป็นอดีตเป็นต้นในสัตวโลกแม้ทั้งหมดที่สงเคราะห์เป็น ๓ คือ เบื้องบน ด้านขวาง เบื้องล่าง.

บทว่า เจโตสมถสามีจึ ได้แก่ญาณทัสสนวิสุทธิที่เป็นปฏิปทาสมควรแก่อริยมรรค กล่าวคือเจโตสมถะ เพราะสงบระงับสังกิเลสแห่งจิตได้สิ้นเชิง.

บทว่า สิกฺขมานํ ได้แก่ ปฏิบัติอยู่ คือเจริญอยู่ หมายความว่ายังญาณที่สูงๆ ขึ้นไปให้เกิดขึ้น.

บทว่า สทา ความว่า ตลอดกาลทุกเมื่อ คือทั้งกลางคืนทั้งกลางวัน.