บทว่า สพฺพโลเก ยถาตถํ ความว่า ทรงรู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรรู้ ในขันธ์เป็นที่อยู่อาศัยในโลก ธาตุทั้ง ๓ นั้น ตามที่เป็นจริงคือไม่ผิด.

บทว่า สพฺพโลกวิสํยุตฺโต ความว่า ทรงพรากไป คือทรงพ้นไปแล้วจากโลกแม้ทั้งหมด ด้วยการทรงละโยคะ ๔ อย่างโดยไม่มีเหลือ.

บทว่า อนูสโย ความว่า พระผู้มีพระภาคเจ้า ชื่อว่าไม่ทรงมีอุสยกิเลส (กิเลสที่หนาแน่น) โดยอุสยกิเลส คือตัณหาและทิฏฐิ คือทรงละเว้นจากอุสยกิเลสเหล่านั้น ในโลกแม้ทั้งหมด.

บทว่า สพฺพาภิภู ความว่า ผู้ทรงครอบงำอารมณ์ทั้งหมดมีรูปเป็นต้น คือสังขารทั้งหมด ได้แก่มารแม้ทั้งหมดแล้วดำรงอยู่.