ครั้งนั้นแล เทวดานั้นมีความดำริดังนี้ว่า ไฉนหนอ เราพึงฆ่าภิกษุนี้เสียในที่นี้ทีเดียว ครั้งนั้นแล เทวดานั้นได้มีความคิดอีกว่า ก็การที่เราพึงฆ่าพระภิกษุรูปนี้เสียในที่นี้นั่นเองไม่ควรเลย ไฉนหนอ เราพึงกราบทูลเรื่องนี้แด่พระผู้มีพระภาคเจ้า.

ครั้งนั้นแล เทวดานั้นเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับแล้ว ได้กราบทูลเรื่องนี้ให้ทรงทราบ.

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า สาธุๆ เทพดา เธอดีนักแล เทพดา ที่เธอไม่ปลงชีวิตภิกษุนั้นเสีย. ดูก่อนเทพดา ถ้าหากว่าเธอจะพึงปลงชีวิตพระภิกษุนี้แล้วไซร้ เธอจะประสบบาปมาก จงไปเถิดเทพดา ต้นไม้ในโอกาสโน้นว่างอยู่ เธอจงเข้าสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้นั้น.

ก็แล พระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นตรัสอย่างนี้แล้ว เพื่อจะกำจัดความโกรธที่บังเกิดขึ้นแล้วแก่เทวดานั้น จึงตรัสคาถานี้ว่า๑-