ในวินัยทั้ง ๑๐ อย่างนี้ เว้นปฏิปัสสัทธิวินัยและนิสสรณวินัยเสียแล้ว วินัยนี้ท่านเรียกว่า วิเนติ (ย่อมกำจัด) ด้วยปริยายนั้นๆ

ด้วยวินัย ๘ อย่างที่เหลือ ย่อมกำจัดอย่างไร?

คือ ด้วยว่าบุคคลเมื่อกำจัดกายทุจริตและวจีทุจริต ด้วยศีลสังวร ชื่อว่าย่อมกำจัดความโกรธที่ประกอบด้วยกายทุจริตและวจีทุจริตนั้น แม้กำจัดอยู่ซึ่งอภิชฌาและโทมนัสเป็นต้น ด้วยสติสังวรและปัญญาสังวร ชื่อว่าย่อมกำจัดความโกรธที่ประกอบด้วยโทมนัส แม้เมื่ออดทนความหนาวเป็นต้น ด้วยขันติสังวรอยู่ ชื่อว่าย่อมกำจัดความโกรธอันเกิดแต่อาฆาตวัตถุนั้นๆ ได้ แม้กำจัดพยาบาทวิตก ด้วยวิริยสังวรอยู่ ชื่อว่าย่อมกำจัดความโกรธที่ประกอบด้วยพยาบาทวิตกนั้นได้.

ตทังคปหาน วิกขัมภนปหาน และสมุจเฉทปหาน ย่อมมีได้ (ย่อมเกิดได้) ด้วยธรรมเหล่าใด บุคคลแม้ละอยู่ซึ่งธรรม(อกุศลธรรม) เหล่านั้นๆ ด้วยไม่ให้ธรรมเหล่านั้นเป็นไปในตน ก็ชื่อว่าย่อมกำจัดความโกรธที่มีฐานอันเดียวกับธรรมที่จะพึงประหานเสียด้วยองค์นั้นๆ อันตนจะพึงข่มและอันตนจะพึงละเสีย.