ภิกษุแม้นี้พยายามอยู่ เพราะความที่ตนมีความบากบั่น ไม่ท้อถอย ดุจงูที่กำลังมองดูฉะนั้น. ภิกษุแม้นี้ทำความแผ่ไปแห่งญาณให้บังเกิดขึ้น ดุจงูแผ่พังพานไปฉะนั้น ก็ย่อมละฝั่งในและฝั่งนอกเสียได้ ดุจงูลอกคราบฉะนั้น

ก็ครั้นสละฝั่งในและฝั่งนอกได้แล้ว เป็นผู้มีคราบอันละแล้ว ดุจงูลอกคราบแล้วฉะนั้น.

ภิกษุแม้นี้ เป็นผู้มีภาระอันปลงลงแล้ว ย่อมก้าวไปสู่ทิศคืออนุปาทิเสสนิพพานธาตุได้ตามปรารถนา. ____________________________ ๒๕- ม. ม. เล่ม ๑๓/ข้อ ๕๓๑ ๒๖- สํ. ส. เล่ม ๑๕/ข้อ ๖๑

เพราะเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า