บทว่า อเสสํ ได้แก่ ไม่มีส่วนเหลือ (คือหมดสิ้นทั้งอนุสัย).

สองบทว่า ภึสปุปฺผํว สโรรุหํ ความว่า ราวกะว่า ดอกบัวนี้งอกขึ้นแล้วในสระ.

บทว่า วิคยฺห ได้แก่ ลงแล้ว. อธิบายว่า เข้าไปแล้ว.

คำที่เหลือเช่นเดียวกับที่กล่าวมาในตอนต้นนั่นเอง.