บทว่า สุริตํ ได้แก่ ไปแล้ว คือเป็นไปแล้ว. มีคำอธิบายว่าท่วมทับสัตวโลกตั้งแต่ภวัครพรหมดำรงอยู่.

บทว่า สีฆสรํ ได้แก่มีปกติไปรวดเร็ว. มีคำอธิบายว่าตัณหาซึ่งไม่คำนึงถึงโทษที่เป็นไปในปัจจุบันและสัมปรายภพ สามารถเพื่อจะให้ถึงจักรวาลอื่นบ้าง ภวัครพรหมบ้างโดยครู่เดียวเท่านั้น.

ผู้ใดทำตัณหานี้ซึ่งซ่านไปอย่างรวดเร็ว แม้โดยประการทั้งปวงให้เหือดแห้งไปทีละน้อยๆ โดยการพิจารณาถึงโทษอย่างนี้ว่า

ก็ชนเหล่าใดปรารถนาอยู่ ซึ่งตัณหา