บทว่า วิจินํ คือ แสวงหาอยู่ด้วยปัญญา.

คำว่า ปุปฺผมิว อุทุมฺพเรส เป็นต้น มีเนื้อความและโยชนาดังนี้ว่า

ก็พระโยคาวจรเลือกอยู่ด้วยปัญญา ก็ไม่พบสาระไรๆ ในภพทั้งหลาย เหมือนพราหมณ์นี้ เมื่อเลือกดอกที่ต้นมะเดื่อทั้งหลายก็ไม่พบดอกมะเดื่อ ฉะนั้น พระโยคาวจรนั้นเห็นแจ้งธรรมเหล่านั้นอยู่ โดยความไม่เที่ยงและโดยความเป็นสภาพไม่ใช่ตน เพราะอรรถว่าหาสาระไม่ได้ บรรลุอยู่ซึ่งโลกุตรธรรมทั้งหลายโดยลำดับ ชื่อว่าย่อมละซึ่งฝั่งในและฝั่งนอกเสียได้ เหมือนงูละคราบเก่าที่คร่ำคร่าเสียฉะนั้น.

แต่ในคาถาที่เหลือทั้งหลาย ข้าพเจ้าจักไม่กล่าวโยชนาแห่งคาถานั้น กล่าวเฉพาะเนื้อความที่แปลกกันเท่านั้น.