บทว่า ปญฺจ เป็นการกำหนดนับนิวรณ์เหล่านั้น ภิกษุที่ชื่อว่าไม่มีทุกข์ เพราะไม่มีความทุกข์ ที่ชื่อว่าข้ามความสงสัยเสียได้ เพราะตนข้ามความสงสัยได้แล้ว ที่ชื่อว่ามีลูกศรออกแล้ว เพราะเป็นผู้มีลูกศรไปปราศแล้ว

ถามว่า ท่านกล่าวอธิบายไว้อย่างไร?

ตอบว่า ท่านกล่าวอธิบายไว้ว่า ภิกษุใดเห็นนิวรณ์ทั้งห้ามีกามฉันท์เป็นต้น และเห็นโทษในนิวรณ์ทั้งหลายโดยความเป็นของเสมอกันและโดยพิเศษ โดยนัยที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ในสมันตรภัทรกสูตร จึงละ (นิวรณ์เหล่านั้น) ได้ด้วยมรรคนั้นๆ ชื่อว่าเป็นผู้ไม่มีทุกข์ เพราะความไม่มีแห่งทุกข์ คือกิเลสทุกข์ เพราะเหตุที่ตนละนิวรณ์เหล่านั้นได้แล้วนั่นเอง. ชื่อว่าข้ามพ้นความสงสัยเสียได้ เพราะท่านข้ามพ้นความสงสัยที่เป็นไปแล้ว โดยนัยเป็นต้นว่า ในอดีตกาลนานมาแล้ว เราได้เป็นแล้วหรือหนอ ๓๙- ชื่อว่าสลัดลูกศรเสียได้ เพราะท่านปราศจากลูกศรทั้งห้า ที่ท่านกล่าวไว้ว่า ๔๐-

ในบรรดาลูกศรเหล่านั้น ลูกศร ๕ อย่างเป็นไฉน