แต่เมื่อว่าตามลำดับมรรค การละกุกกุจจนิวรณ์และวิจิกิจฉานิวรณ์ ย่อมมีได้ด้วยมรรคที่ ๑. การทำกามฉันทนิวรณ์และพยาบาทนิวรณ์ให้เบาบาง ย่อมมีได้ด้วยมรรคที่ ๒. การละกามฉันทะและพยาบาทนิวรณ์ได้สิ้นเชิง ย่อมมีได้ด้วยมรรคที่ ๓. การละถีนมิทธนิวรณ์และอุทธัจจนิวรณ์ ย่อมมีได้ด้วยมรรคที่ ๔ ฉะนี้แล.

ภิกษุใดละนิวรณ์ทั้งหลายได้อย่างนี้ เป็นผู้ไม่มีทุกข์ข้ามความสงสัยเสียได้ ปราศจากลูกศร ภิกษุนั้นชื่อว่าย่อมละฝั่งในและฝั่งนอกเสียได้ ดุจงูละคราบเก่าที่คร่ำคร่าไปฉะนั้น.

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงให้เทศนาจบลงด้วยยอดคือพระอรหัตทีเดียว ในที่สุดแห่งพระธรรมเทศนา ภิกษุนั้นดำรงอยู่แล้วในพระอรหัต.

อาจารย์บางพวกกล่าวว่า คาถาใดๆ ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้วแก่ภิกษุเหล่านั้นโดยประการใดๆ ภิกษุนั้นๆ ดำรงอยู่แล้วในพระอรหัต ในที่สุดแห่งพระคาถานั้นๆ โดยประการนั้นๆ . จบ อรรถกถาอุรคสูตร