บทว่า อถ เจ ปตฺถยสิ มีคำอธิบายว่า เมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าว่าท่านปรารถนาในบัดนี้.

บทว่า ปวสฺส ความว่า จงรด คือจงหลั่งลง ได้แก่จงปล่อยน้ำลงมา นายธนิยะเรียกเมฆฝนว่าเทวะ. การพรรณนาเฉพาะในคาถานี้เพียงเท่านี้ก่อน.

ส่วนการพรรณนาเนื้อความมีดังต่อไปนี้.

นายธนิยโคปะนี้นอนแล้วในเรือนอันเป็นที่นอนของตนอย่างนี้ ฟังแล้วซึ่งเสียงร้องของเมฆ (เสียงฟ้าร้อง) กล่าวอยู่ว่า เรามีข้าวหุงเสร็จแล้ว ย่อมแสดงถึงการเตรียมไว้อย่างดีของตนอันเป็นอุบายที่จะให้ระงับความทุกข์กาย และเป็นเหตุแห่งความสุขกาย. เขาเมื่อกล่าวว่า เรารีดนมเสร็จแล้ว ชื่อว่าย่อมแสดงถึงการจัดการดีของตนอันเป็นอุบายเพื่อเข้าไประงับทุกข์ทางใจ และเป็นเหตุแห่งความสุขใจ. เมื่อกล่าวว่าที่ฝั่งแม่น้ำมหี ย่อมแสดงถึงสมบัติคือสถานที่อยู่. เขากล่าวอยู่ว่าการอยู่ร่วมกัน ย่อมแสดงถึงความไม่มีความเศร้าโศกอันมีการพลัดพรากจากสิ่งที่รักเป็นเหตุ. ในกาลเช่นนั้น เมื่อกล่าวว่าเรามุงกระท่อมแล้ว ย่อมแสดงถึงการกำจัดคือความปราศจากความทุกข์อันเป็นทุกข์ทางกาย.