๔. ความโลเลในทรัพย์

๕. ความโลเลในการเดินทาง.

จริงอย่างนั้น มาตุคามโดยที่สุดย่อมบริโภคภัตรตามปกติบ้าง ย่อมเคี้ยวกินของควรเคี้ยวที่มาถึงมือบ้าง ได้ทรัพย์ ๒ เท่า แล้วดื่มสุราบ้าง เพราะเป็นผู้โลเลในอาหารอันต่างด้วยภัตรขนมและสุราเป็นต้น. เพราะโลเลในเครื่องประดับ เมื่อไม่ได้เครื่องประดับอย่างอื่นโดยที่สุดแม้เสยผมด้วยน้ำมันงาเจือน้ำก็ย่อมลูบหน้า. เพราะเหตุที่โลเลในบุรุษอื่น โดยที่สุดแม้แต่บุตร (ของตน) เรียกอยู่ในประเทศเช่นนั้น ก็ย่อมคิดถึงด้วยอำนาจอสัทธรรมก่อน. เพราะโลเลในทรัพย์ ได้พญาหงส์ทองแล้ว ก็เสื่อมจาก (ขน) ทอง (ของพญาหงส์นั้น). เพราะโลเลในการเดินทาง (การเที่ยวเตร่) มาตุคามจึงเป็นผู้มักไปในที่มีสวนเป็นต้น ย่อมทำทรัพย์ทั้งปวงให้ฉิบหาย.

ในคาถานั้น นายธนิยะ เมื่อแสดงอยู่ว่า ความโลเลแม้สักอย่างหนึ่ง ก็ไม่มีแก่ภริยาของเรา จึงกล่าวว่าเป็นผู้ไม่โลเล.