บทว่า ทีฆา ได้แก่ สัตว์ที่มีอัตภาพยาว มีนาค, ปลา, เหี้ยเป็นต้น. จริงอยู่ อัตภาพของนาคทั้งหลายในมหาสมุทร แม้มีขนาดหลายร้อยวา. อัตภาพของปลาและเหี้ยเป็นต้น ก็มีขนาดหลายโยชน์.

บทว่า มหนฺตา ได้แก่ สัตว์มีอัตภาพใหญ่ ในน้ำก็มีปลาและเต่า บนบกก็มีพระยาช้างเป็นต้น ในจำพวกอมนุษย์ก็มีทานพเป็นต้น และตรัสว่า ราหูเป็นยอดของสัตว์ที่มีอัตภาพทั้งหลาย. จริงอยู่ อัตภาพของราหูนั้น สูง ๔,๘๐๐ โยชน์ แขน ๑,๒๐๐ โยชน์ ระหว่างคิ้ว ๕๐ โยชน์ ระหว่างนิ้วก็เหมือนกัน ฝ่ามือ ๒๐๐ โยชน์แล.

บทว่า มชฺฌิมา ได้แก่ อัตภาพของม้าโคกระบือสุกร เป็นต้น. บทว่า รสฺสกา ได้แก่ สัตว์ทั้งหลายมีขนาดต่ำ ตรงกลางยาว ตรงกลางอ้วน มีคนแคระเป็นต้นในชาตินั้นๆ.

บทว่า อณุกา ได้แก่ สัตว์ทั้งหลายที่อัตภาพละเอียด หรือเล็กเป็นต้น ที่บังเกิดในน้ำเป็นต้น ไม่เป็นอารมณ์ของมังสจักษุ เป็นวิสัยของทิพยจักษุ. อนึ่ง สัตว์เหล่าใดมีขนาดต่ำ ตรงกลางใหญ่ และตรงกลางอ้วนในชาตินั้นๆ สัตว์เหล่านั้นพึงทราบว่า เล็ก.