มุทิตาวิมุตติ และอุเบกขาวิมุตติ ในกาลอัน

สมควรไม่ยินร้ายด้วยโลกทั้งปวง พึงเที่ยว

ไปผู้เดียวเหมือนนอแรดฉะนั้น ดังนี้.

ในคาถานั้น ความเป็นผู้ใคร่เพื่อนำเข้ามาซึ่งหิตสุข โดยนัยว่า ขอสัตว์ทั้งหลายทั้งปวงจงมีความสุขเถิด ดังนี้เป็นต้น ชื่อว่าเมตตา. ความเป็นผู้ใคร่เพื่อนำออกไปซึ่งอหิตทุกข์ โดยนัยว่า โอหนอ! ขอเราพึงพ้นจากทุกข์นี้ ดังนี้เป็นต้น ชื่อว่ากรุณา. ความเป็นผู้ใคร่เพื่อไม่ให้พลัดพรากจากหิตสุข โดยนัยว่า สัตว์ผู้เจริญทั้งหลายเพลิดเพลินหนอ เพลิดเพลินดีแท้ดังนี้เป็นต้น ชื่อว่ามุทิตา. ความเป็นผู้วางเฉยในสุขและทุกข์ทั้งหลายว่า จักปรากฏด้วยกรรมของตนดังนี้ ชื่อว่าอุเบกขา.