ในบทว่า เม สุตํ นี้ เม ศัพท์มี มยา ศัพท์เป็นอรรถ สุตศัพท์มีโสตทวารวิญญาณเป็นอรรถ เพราะฉะนั้น จึงมีอธิบายว่า บทว่า เอมฺเม สุตํ ความว่า ข้าพเจ้าทรงจำแล้วด้วยโสตวิญญาณวิถี ซึ่งมีโสตวิญญาณเป็นเบื้องหน้า อย่างนี้.

บทว่า เอกํ สมยํ ความว่า ในกาลครั้งหนึ่ง.

บทว่า ภควา ได้แก่ ผู้มีภาคธรรม อธิบายว่า พระผู้มีโชคดี พระผู้ทรงจำแนก.

บทว่า มคเธสุ วิหรติ ความว่า พระราชกุมารทั้งหลายผู้เป็นชาวชนบท ชื่อว่ามคธชนบทแม้หนึ่งเป็นที่อยู่ของพระราชกุมารเหล่านั้นเรียกว่า มคธ ตามศัพท์ที่งอกขึ้น. ในชนบทแคว้นมคธนั้น. ก็อาจารย์พวกหนึ่งกล่าวอย่างยืดยาว โดยนัยมีอาทิอย่างนี้ว่า เพราะพระเจ้าเจติยราชตรัสเท็จถูกแผ่นดินสูบอันบุรุษทั้งหลายทูลว่า ขอพระองค์อย่าเสด็จเข้าสู่หลุม หรือเพราะบุรุษเมื่อค้นหาพระราชาพระองค์นั้นขุดแผ่นดินอยู่ ก็ถูกกล่าวว่าท่านทั้งหลายอย่าทำหลุม เพราะฉะนั้น จึงชื่อว่า มคธ. ชอบใจคำใด พึงถือคำนั้นเถิด.