บทว่า ยตฺถ คนฺตฺวา น โสจติ ความว่า สถานที่ที่ชาวนาเช่นท่านโจทอยู่ ตักเตือนอยู่ซึ่งความเพียรนั้นอันนำธุระไปเพื่อธุระคือวิริยะ ด้วยปฏักคือสติ ไปแล้วไม่เศร้าโศก ปราศจากความเศร้าโศก ปราศจากความกำหนดแล้วไม่เศร้าโศก ความเพียรนั้นเป็นการถอนขึ้นซึ่งลูกศรคือความเศร้าโศกทั้งหมด ย่อมถึงสถานที่กล่าวคืออมตนิพพาน.

บัดนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าเมื่อทรงกระทำคำนิคม จึงตรัสพระคาถานี้ว่า

การไถนานั้น เราไถแล้วอย่างนี้

การไถนานั้น ย่อมมีผลเป็นอมตะ