พระผู้มีพระภาคเจ้าครั้นตรัสบอกการคุ้มครองอย่างนี้แล้ว จึงตรัสพระสูตรนี้แก่ภิกษุเหล่านั้น เพื่อเมตตา เพื่อป้องกัน และเพื่อฌานอันมีวิปัสสนาเป็นบาทดังนี้.

ในคาถาเหล่านั้น คาถาที่หนึ่งนี้ว่า กรณียมตฺถกุสเลน มีการพรรณนาตามบทอย่างนี้ก่อน.

บทว่า กรณียํ ได้แก่ ประโยชน์อันควรทำ. อธิบายว่าควรแก่การกระทำ.

ปฏิปทาชื่อว่าประโยชน์ หรือประโยชน์เกื้อกูลของตนอย่างใดอย่างหนึ่งนั้นทั้งหมด. เรียกว่าประโยชน์ เพราะเป็นประโยชน์ที่กุลบุตรควรได้รับ เพราะเป็นประโยชน์ที่กุลบุตรพึงเข้าถึง ชื่อว่าเพราะเป็นประโยชน์ที่กุลบุตรควรได้รับ. ผู้ฉลาดในประโยชน์ ชื่อว่าอัตถกุศล. อธิบายว่า ผู้เฉลียวฉลาดในประโยชน์.