บทว่า อสฺส ได้แก่ พึงเป็น.

บทว่า มุทุ ได้แก่ ผู้ประกอบด้วยความอ่อนโยน. ผู้ไม่เย่อหยิ่ง ชื่อว่า อนติมานี.

ก็ในคาถานี้ มีการพรรณนาเนื้อความอย่างนี้

ในบาทคาถานี้ว่า กรณียมตฺถกุสเลน ยนฺตํ สนฺตํ ปทํ อภิสเมจฺจ กิจที่ควรทำก็มี กิจที่ไม่ควรทำก็มี. ในกิจสองอย่างนั้นโดยย่อ สิกขา ๓ เป็นกิจที่ควรทำ. กิจมีอาทิอย่างนี้ว่า ศีลวิบัติ ทิฏฐิวิบัติ อาจารวิบัติ อาชีววิบัติ เป็นกิจไม่ควรทำ.