อนึ่ง เมื่อตรัสว่า กรณียมตฺถกุสเลน จึงตรัสว่า ยนฺตํ สนฺตํ ปทํ อภิสเมจฺจ แก่ภิกษุทั้งหลายผู้คิดอยู่ว่าอะไร? ผู้ศึกษาพึงทราบอธิบายบทนั้นว่า กุลบุตรตรัสรู้บทอันสงบด้วยโลกิยปัญญา พึงกระทำประโยชน์ที่ควรกระทำ. มีอธิบายว่า ประโยชน์นั้นควรทำนั่นเทียว.

ถามว่า ก็ประโยชน์นั้นคืออะไร.

ตอบว่า นอกจากอุบายเป็นเครื่องบรรลุสันตบทนั้น จะพึงมีประโยชน์อื่นอะไรเล่า.

ก็สันตบทนั้นได้กล่าวแล้วด้วยบทต้นอันแสดงถึงไตรสิกขาซึ่งมีอรรถว่าสมควรแก่การกระทำ แม้ก็จริง ถึงกระนั้น ข้าพเจ้าได้กล่าวแล้วในการพรรณนาเนื้อความแห่งบทนั้นว่า ประโยชน์ควรทำก็มี ประโยชน์ไม่ควรทำก็มี.