พระผู้มีพระภาคเจ้าครั้นตรัสประโยชน์บางอย่างอันควรทำ สำหรับภิกษุผู้อยู่ป่าเป็นวัตรโดยพิเศษ ผู้ใคร่เพื่อจะตรัสรู้สันตบทอยู่ หรือปฏิบัติอยู่เพื่อบรรลุสันตบทนั้นอย่างนี้แล้ว ทรงพระประสงค์จะตรัสประโยชน์ที่ควรกระทำแม้ยิ่งกว่านั้นอีก จึงตรัสคาถาที่ ๒ นี้ว่า สนฺตุสฺสโก จ ดังนี้.

ในคาถานั้น กุลบุตรชื่อว่าเป็นผู้สันโดษ เพราะอรรถวิเคราะห์ว่าย่อมยินดีด้วยสันโดษ ๑๒ อย่างมีประเภทที่กล่าวแล้ว ในคาถานี้ว่า สนฺตุฏฺฐี จ กตญฺญุตา.

อีกอย่างหนึ่ง กุลบุตรชื่อว่าเป็นผู้มีความพอใจ เพราะอรรถวิเคราะห์ว่าย่อมพอใจ.

กุลบุตรผู้สันโดษ เพราะอรรถว่าผู้พอใจด้วยของของตน พอใจด้วยของมีอยู่ พอใจโดยชอบ.