บทว่า สุขิตตฺตา ได้แก่ ผู้มีจิตเป็นสุข.

ก็ในคาถานี้ สัตว์มีชีวิตทั้งหลาย ผู้ศึกษาพึงทราบว่า มีสุขด้วยสุขทางกาย มีตนถึงความสุขด้วยสุขทางใจ หรือมีความเกษมด้วยสุขแม้ทั้งสองนั้น หรือด้วยการปลอดจากภัยและอุปัทวะทั้งปวง.

ถามว่า ก็เพราะเหตุไร จึงตรัสอย่างนั้นเล่า.

ตอบว่า เพราะเพื่อทรงแสดงอาการแห่งเมตตาภาวนา. จริงอยู่ พระโยคาวจรพึงเจริญเมตตาอย่างนี้ว่า ขอสัตว์ทั้งหลายทั้งปวงจงเป็นผู้มีสุขเถิด หรือว่า จงมีความเกษมเถิด หรือว่า จงมีตนถึงความสุขเถิด.