บทว่า อทิฏฺฐา ได้แก่ ที่ดำรงอยู่ในสมุทรอื่น ภูเขาอื่นและจักรวาลอื่นเป็นต้น.

ก็ทรงแสดงสัตว์ทั้งหลายที่อยู่ในที่ไกล และในที่ใกล้กับอัตภาพของตน ด้วยทุกะนี้ว่า เย จ ทูเร วสนฺติ อวิทูเร สัตว์เหล่านั้นพึงทราบด้วยอำนาจแห่งสัตว์ไม่มีเท้า และสัตว์สองเท้า ก็สัตว์ทั้งหลายอยู่ในกายของตน เรียกว่าอยู่ในที่ใกล้ อยู่ในกายภายนอกเรียกว่าอยู่ในที่ไกล. อนึ่ง อยู่ในภายในอุปจารเรียกว่าอยู่ในที่ใกล้ อยู่ภายนอกอุปจารเรียกว่าอยู่ในที่ไกล อยู่ภายในวิหาร คาม ชนบท ทวีป จักรวาล เรียกว่าอยู่ในที่ใกล้ อยู่ในจักรวาลอื่นเรียกว่าอยู่ในที่ไกล.

บทว่า ภูตา ได้แก่ เกิดแล้ว คือ เกิดขึ้นแล้ว. สัตว์เหล่าใดเกิดแล้วเทียว ย่อมไม่ถึงการนับว่า จักมีอีก. คำว่า ภูตา นั้นเป็นชื่อของสัตว์เหล่านั้น ผู้เป็นพระขีณาสพ.

ชื่อว่า สัมภเวสี เพราะอรรถว่า สัตว์ทั้งหลายย่อมแสวงหาที่เกิด. คำว่า สัมภเวสี นั้นเป็นชื่อของพระเสขะและปุถุชนทั้งหลายผู้แสวงหาที่เกิดแม้ต่อไป เพราะความเป็นผู้ละภวสังโยชน์ยังไม่ได้.