บทว่า สพฺพํ ได้แก่ ไม่มีส่วนเหลือ.

บทว่า โลกสฺมึ คือ ในสัตวโลก.

สิ่งที่มีในใจ ชื่อว่า มานัส. ก็มานัสนั้น ตรัสอย่างนี้ ก็เพราะเป็นธรรมที่สัมปยุตด้วยจิต.

บทว่า ภาวเย คือ พึงให้เจริญ.