บทว่า อสมฺพาธํ ได้แก่ เว้นจากความคับแคบ. มีอธิบายว่า มีเขตแดนทำลายแล้ว ข้าศึกเรียกว่า เขตแดน. อธิบายว่า เป็นไปแล้วในเขตแดนแม้นั้น.

บทว่า อเวรํ ได้แก่ ปราศจากเวร. มีอธิบายว่า เว้นจากการปรากฏแห่งเวรเจตนา แม้ในระหว่างๆ.

บทว่า อสปตฺตํ ได้แก่ ปราศจากข้าศึก.

จริงอยู่ บุคคลผู้มีเมตตาเป็นเครื่องอยู่ ย่อมเป็นที่รักของมนุษย์ทั้งหลาย ย่อมเป็นที่รักของอมนุษย์ทั้งหลาย ย่อมไม่มีศัตรูไรๆ ด้วยเหตุนั้น มานัสนั้นของบุคคลนั้น เรียกว่าไม่มีศัตรู เพราะความเป็นผู้ปราศจากข้าศึกแล้ว.