บทว่า สุขมาวหาติ ความว่า ย่อมนำมาซึ่งสุขของมนุษย์ ดุจสุขของโสณเศรษฐีบุตรและรัฐบาลเป็นต้น ทิพยสุขดุจสุขของทวยเทพมีท้าวสักกะเป็นต้น และในที่สุดย่อมนำมาซึ่งนิพพานสุข ดุจสุขของพระอริยเจ้าทั้งหลายมีพระมหาปทุมเป็นต้น.

บทว่า สจฺจํ ความว่า ก็สัจจศัพท์นี้ ย่อมปรากฏในอรรถหลายประการ คือย่อมปรากฏในวาจาสัจ ดุจในประโยคเป็นต้นว่า ๗- พึงกล่าวคำสัจ ไม่พึงโกรธ.

ปรากฏในวิรัติสัจ ดุจในประโยคเป็นต้นว่า ๘- สมณะและพราหมณ์ตั้งอยู่ในความสัจ.

ปรากฏในทิฏฐิสัจ ดุจในประโยคเป็นต้นว่า ๙- บุคคลกล่าวคำพูดที่เป็นกุศลต่างๆ แล้ว จึงกล่าวคำสัจ เพราะเหตุไร.