พึงทราบวินิจฉัยในคาถาที่ ๔

บทว่า อญฺญาย ความว่า รู้แล้วโดยนัยมีความไม่เที่ยงเป็นต้น.

บทว่า สพฺพานิ ได้แก่ ไม่มีส่วนเหลือ.

บทว่า นิเวสนานิ ได้แก่ ภพทั้งหลายมีกามภพเป็นต้น เพราะสัตว์ทั้งหลายย่อมอาศัยอยู่ในภพเหล่านั้น เพราะฉะนั้น จึงเรียกว่า ภพอันเป็นที่อาศัยอยู่.