พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงสรรเสริญพระองค์ว่า นักปราชญ์ย่อมประกาศแม้ผู้นั้นว่าเป็นมุนี คือย่อมประกาศว่าเป็นพุทธมุนี จิตของพุทธมุนีนั้นจักเป็นประการอื่นอย่างไรได้.

บทที่เหลือมีนัยที่กล่าวแล้วนั่นแล.

คาถาว่า โย เว ฐิตตฺโต ดังนี้ มีอุบัติอย่างไร?

ได้ยินว่า ธิดาเศรษฐีคนหนึ่งในกรุงสาวัตถี ลงจากปราสาทไปสู่โรงทอผ้าในปราสาทชั้นล่าง เห็นคนทั้งหลายสอดกระสวยอยู่ จึงถือเอานิมิตอันเปรียบกับกระสวยนั้น โดยความที่กระสวยนั้นเป็นธรรมชาติตรงว่า โอหนอ! สัตว์ทั้งปวงละความคดทางกายและทางวาจา พึงเป็นผู้มีจิตตรง เหมือนกระสวย นางแม้ขึ้นสู่ปราสาทแล้ว ก็นั่งนึกถึงนิมิตนั้นแลบ่อยๆ. ก็เมื่อนางปฏิบัติแล้วอย่างนี้ไม่นานนัก อนิจจลักษณะก็ปรากฏ และแม้ทุกขลักษณะและอนัตตลักษณะก็ปรากฏโดยทำนองนั้นเหมือนกัน.