ได้ยินว่า เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ เมืองอาฬวี ช่างหูกคนหนึ่งในนครอาฬวี สั่งธิดาผู้มีอายุ ๗ ปี ว่า ดูก่อนแม่ เมื่อวันวาน กระสวยยังเหลืออยู่ เจ้ากรอหลอดด้ายให้เพียงพอแล้วพึงไปสู่โรงทอผ้าโดยเร็ว อย่าประพฤติชักช้านัก. นางรับคำว่า ดีละ. ช่างหูกนั้นไปสู่โรงงานแล้ว ยืนเลือกเส้นด้ายอยู่.

ในวันนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าออกจากมหากรุณาสมาบัติแล้วตรวจดูโลก ทรงเห็นอุปนิสัยแห่งโสดาปัตติผลของทาริกานั้น และธรรมาภิสมัยของสัตว์ ๘๔,๐๐๐ ในเวลาจบเทศนา ทรงกระทำการปฏิบัติพระสรีระแต่เช้าเทียว ทรงถือบาตรและจีวรเสด็จเข้าสู่พระนคร. มนุษย์ทั้งหลายเห็นพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วคิดว่า ในวันนี้จะพึงมีใครที่จะทรงอนุเคราะห์แน่แท้ พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงเสด็จเข้าไปแต่เช้าตรู่ จึงเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า. พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับยืนอยู่ที่ทางซึ่งนางทาริกากำลังไปสู่สำนักของบิดา.

ชาวนครทั้งหลายปัดกวาดประเทศนั้น ปราบพื้นโปรยดอกไม้ ผูกเพดาน ปูอาสนะ พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับนั่งบนอาสนะที่ปูแล้ว หมู่มหาชนยืนแวดล้อม ทาริกานั้นถึงประเทศนั้นแล้ว เห็นพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้อันมหาชนแวดล้อมแล้ว ไหว้ด้วยเบญจางคประดิษฐ์.

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกทาริกานั้นมาแล้ว จึงตรัสว่า แน่ะทาริกา เจ้ามาจากไหน?