บทว่า นาลํ ถุตุํ นาปิ นิปจฺจวาที ความว่า ได้ก้อนข้าวแต่ส่วนที่ดี ไม่อาจจะกล่าวชมตนหรือทายก เพราะความเป็นผู้ละความยินดีแล้ว ได้แต่ส่วนที่เหลือก็ไม่อาจแม้เพื่อให้ทายกตกต่ำแล้วกล่าวคำอันไม่เป็นที่รักทั้งหลายโดยนัยมีอาทิว่า ทายกนี้ให้ก้อนข้าวอะไรดังนี้ เพราะความเป็นผู้ละความยินร้ายได้แล้ว.

นักปราชญ์ย่อมประกาศแม้ผู้นั้นว่าเป็นมุนี คือนักปราชญ์เท่านั้นย่อมประกาศแม้ผู้นั้น คือผู้ละความยินดีและความยินร้ายได้แล้วว่า เป็นมุนี พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงคาถาด้วยยอดคือพระอรหัตแก่พราหมณ์ด้วยประการฉะนี้.

ในเวลาจบคาถา พราหมณ์ได้ดำรงอยู่ในโสดาปัตติผลแล.

คาถาว่า มุนึ จรนฺตํ ดังนี้ มีอุบัติอย่างไร?